112 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ 
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

   Η  ιστορία  του  Παγκόσμιου  Πρωταθλήματος  χωρίζεται  σε  τρείς  φάσεις.  Η
πρώτη  από  αυτές  ήταν  ανεπίσημη  και κράτησε από  τα  μέσα  του  18ου  αιώνα
(αμέσως   μόλις   οι  κανόνες  φτιάχθηκαν  όπως  τους  ξέρουμε)  έως  τα   τέλη
του    19ου.   Σ'   αυτή   την   περίοδο   υπήρχαν   πολλοί   μεγάλοι   παίκτες
(Φιλιντόρ,     Λαμπουρντονέ,    Στάουντον,    Μόρφυ,    Αντερσεν    κλπ)    που
διεκδικούσαν  τον  τίτλο  του  καλύτερου παίκτη,  αλλά  σε  ανεπίσημο  επίπεδο.
Τα  παραπάνω  δεν  αποτελούν  έκπληξη,  αφού ακόμα  και  η  μορφή  των  διεθνών
τουρνουά  όπως  τα ξέρουμε σήμερα, σταθεροποιήθηκε μόλις το 1851  στο  Λονδίνο.

   Η  δεύτερη  φάση  ξεκινάει  από το πρώτο επίσημο ματς  μεταξύ  του  Στάϊνιτς
και   του   Τσούκερτορτ   το   1886.  Η   Παγκόσμια   Ομοσπονδία   (FIDE)   δεν
είχε   ιδρυθεί,   αλλά  και  όταν  ιδρύθηκε  δε  μπόρεσε  γιά   αρκετά   χρόνια
να    οργανώσει   το   Παγκόσμιο   Πρωτάθλημα.   Οι   Παγκόσμιοι    Πρωταθλητές
διάλεγαν   οι   ίδιοι   τους   αντιπάλους  τους   όποτε   ήθελαν.   Φυσικά   τα
χρηματικά   έπαθλα,   η  πίεση  του  κόσμου  και  η  φιλοδοξία,  βοηθούσαν   να
γίνονται  ματς  συχνά,  αρκεί  ο ενδιαφερόμενος διεκδικητής  να  πλήρωνε  καλά!
   
Η τρίτη φάση ξεκίνησε με τον θάνατο του Αλιέχιν το 1946, που είχε τον τίτλο.
Η  FIDE  άρπαξε τη μεγάλη ευκαιρία και σταθεροποίησε το σύστημα του  Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος. Οργάνωσε ένα δημοκρατικό σύστημα με τουρνουά και ματς πρόκρισης,
δίνοντας  την  ευκαιρία ****************************** σε  όλους τους σκακιστές
να   διεκδικήσουν   τον *    Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ     * τίτλο  και υποχρέωσε τον
εκάστοτε      Παγκόσμιο ****************************** Πρωταθλητή, να υπερασπί-
ζεται σχεδόν κάθε  τρία * 1886 - 1894  ΣΤΑΙΝΙΤΣ Β.   * χρόνια  τον  τίτλο  του.
   Πως όμως διαλέχτηκαν * 1894 - 1921  ΛΑΣΚΕΡ Ε.     * οι δύο  πρώτοι;  Περίπου
στα  1880 δύο σκακιστές * 1921 - 1927  ΚΑΠΑΜΠΛΑΝΚΑ Χ.* είχαν  αποδείξει την κυ-
ριαρχία    τους    στον * 1927 - 1935  ΑΛΙΕΧΙΝ Α.    * Παγκόσμιο    χώρο.   Στο
Λονδίνο   το  1883,   ο * 1935 - 1937  ΟΥΒΕ Μ.       * Τσούκερτορτ ήταν νικητής
με  3  βαθμούς  διαφορά * 1937 - 1946  ΑΛΙΕΧΙΝ Α.    * από τον δεύτερο Στάϊνιτς
και  ήταν φυσικό  αυτοί * 1948 - 1957  ΜΠΟΤΒΙΝΙΚ Μ.  * οι  δύο να  διεκδικήσουν
τον τίτλο του καλύτερου * 1957 - 1958  ΣΜΥΣΛΟΒ Β.    * παίκτη    του    κόσμου!
Το   1886  ο   Στάϊνιτς * 1958 - 1960  ΜΠΟΤΒΙΝΙΚ Μ.  * κέρδισε   πειστικά   τον
Τσούκερτορτ   και  πήρε * 1960 - 1961  ΤΑΛ Μ.        * επίσημα  τον  τίτλο  του
Παγκόσμιου  Πρωταθλητή! * 1961 - 1963  ΜΠΟΤΒΙΝΙΚ Μ.  * Συνέχισε  με επιτυχία να
υπερασπίζεται τον τίτλο * 1963 - 1969  ΠΕΤΡΟΣΙΑΝ Τ.  * του με τον  Τσιγκόριν το
1889  και  το 1892  και * 1969 - 1972  ΣΠΑΣΚΙ ΜΠ.    * με  τον Γκούνσμπεργκ  το
1890.  Η  εμφάνιση  του * 1972 - 1975  ΦΙΣΕΡ Ρ.      * Λάσκερ  έδωσε τέλος στην
κυριαρχία του Στάϊνιτς, * 1975 - 1985  ΚΑΡΠΟΒ Α.     * που  έχασε τον τίτλο  το
1894.  Ο Λάσκερ κράτησε * 1985 - 1993  ΚΑΣΠΑΡΟΒ ΓΚ.  * τον τίτλο γιά 27 συνεχό-
μενα χρόνια κερδίζοντας * 1993 - 1998  ΚΑΡΠΟΒ Α.     * ξανά   τον  Στάϊνιτς  το
1896,   τον  Μάρσαλ  το ****************************** 1907, τον Τάρας το 1908,
τον  Γιανόβσκι  το  1909  και το 1910 και τον Σλέχτερ το 1910  (το  ματς  έληξε
ισόπαλο  αλλά  βάσει  κανονισμού  που ισχύει ακόμα  και  σήμερα,  ο  Παγκόσμιος
Πρωταθλητής  διατηρεί τον τίτλο του). Το 1921 ήταν η σειρά του μεγαλύτερου ίσως
ταλέντου  που  εμφανίστηκε ποτέ, να πάρει τον τίτλο από τα χέρια του Λάσκερ,  ο
οποίος  εγκατέλειψε  το  μάτς μετά από την 14η παρτίδα, από τις  30  που  είχαν
αποφασίσει.  Ηταν ο Χοσέ Καπαμπλάνκα, που παρέδωσε με τη σειρά του τον τίτλο το
1927  στον  Αλιέχιν, σ' ένα από τα μεγαλύτερα ματς της ιστορίας,  που  παίχτηκε
στις έξη νίκες. Ο Αλιέχιν κέρδισε δύο φορές τον Μπογκολιούμποβ (1929 και 1934),
αλλά  έχασε από τον Οϋβε το 1935. Γρήγορα πήρε πίσω αυτό που του ανήκε από  τον
άνθρωπο  που  του  το πήρε, το 1937 και το διατήρησε μέχρι τον θάνατό  του,  το
1946.  Εδώ  αρχίζει  η εξουσία της FIDE που αποφάσισε οτι έπρεπε να  γίνει  ένα
τουρνουά  με  τους  ισχυρότερους  σκακιστές  του κόσμου  γιά  να  αναδειχθεί  ο
καινούργιος  Παγκόσμιος  Πρωταθλητής. Νικητής αυτού του πολύ ισχυρού  τουρνουά,
ήταν ο Μποτβίνικ. Αποφασίστηκε οτι το ματς γιά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα είναι
24 παρτίδων και θα γίνεται κάθε τρία χρόνια. Αν ο πρωταθλητής έχανε, διατηρούσε
το  δικαίωμα γιά ματς-ρεβάνς. Ο Μποτβίνικ κράτησε τον τίτλο του το 1954 με  τον
Σμύσλοβ,  αλλά τον έχασε από τον ίδιο, το 1957. Τον επόμενο χρόνο ξαναπήρε πίσω
τον  τίτλο  γιά  να τον χάσει το 1960 από τον "μάγο από την Ρίγα"  τον  Τάλ.  Ο
τίτλος  ξαναγύρισε  στον Μποτβίνικ το 1961 από τον Τάλ και αμέσως μετά  η  FIDE
κατάργησε  το  ματς-ρεβάνς.  Το  1963  ήταν η  σειρά  του  Πετροσιάν  να  γίνει
Παγκόσμιος  Πρωταθλητής και να παραμείνει κερδίζοντας το 1966 τον Σπάσκι.  Ομως
το  όνειρο  του Σπάσκι έγινε πραγματικότητα το 1969. Παγκόσμιος  Πρωταθλητής  ο
Σπάσκι, αλλά είχε την ατυχία να πέσει πάνω στον καλύτερο ίσως σκακιστή όλων των
εποχών,  τον  Ρόμπερτ  Φίσερ που του πήρε πειστικά τον τίτλο το 1972.  Ο  Φίσερ
εξαφανίζεται  από το αγωνιστικό σκάκι, δηλώνει οτι δεν θα υπερασπίσει τον τίτλο
του  και η FIDE αποφασίζει τα ματς να κρίνονται στις έξη νίκες. Θεωρούμε οτι το
ημιτελικό  ματς  μεταξύ των Κάρποβ και Κορτσνόϊ ήταν τελικός, αφού ήταν  γνωστό
οτι  ο νικητής θα γίνει ο επόμενος Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Ο Κάρποβ  επιβλήθηκε
με  δυσκολία  και υπερασπίσθηκε με επιτυχία τον τίτλο του το 1978 και 1981,  με
τον  ίδιο  αντίπαλο. Το 1984 είχαμε το μακρύτερο ματς στην ιστορία, που  τελικά
δεν είχε νικητή, αφού διακόπηκε από την FIDE, η οποία επανέφερε τις 24 παρτίδες
και  το  ματς-ρεβάνς. Ο Κασπάροβ πετυχαίνει τον στόχο του το 1985 και  κερδίζει
και  το  ματς-ρεβάνς  το 1986. Η FIDE καταργεί το ματς-ρεβάνς  και  ο  Κασπάροβ
κερδίζει τα ματς του 1987 και του 1990. Ομως, βαδίζοντας στ' αχνάρια του Φίσερ,
αρνείται  να  υπερασπίσει  τον  τίτλο  του το  1993  και  η  FIDE  ακολουθώντας
τους   κανονισμούς   της,  καλεί  σε  ματς  τους  Κάρποβ  και  Τίμμαν.   Φυσικά
η   μεγάλη   ευκαιρία   δεν   χάνεται  από  τον  Κάρποβ,   που   επανακτά   τον
τίτλο   και  στη  συνέχεια  κερδίζει  τους  Κάμσκι  και  Ανάντ!  Το   τελευταίο
Παγκόσμιο    Πρωτάθλημα    ήταν    και   το   πιό   σύντομο    της    ιστορίας,
αφού  κρίθηκε  μόλις  σε  8  παρτίδες, από τις οποίες  οι  δύο  ήταν  30λεπτες!
  
 Οι  28  διεκδικητές  έπαιξαν 39 ματς σε 56 πόλεις.  Συνολικά  παίχτηκαν  871
παρτίδες,  με 414 νίκες και 457 ισοπαλίες. Το σύνολο των κινήσεων ήταν  76.368!
*******************************************************************************
*                         ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ                           *
*******************************************************************************
* ΑΑ *    ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ    *    ΧΩΡΑ     *  ΗΜΕΡ.  ΓΕΝΝΗΣΗΣ & ΘΑΝΑΤΟΥ  * ΧΡΟΝ *
*******************************************************************************
* 01 *  ΣΤΑΙΝΙΤΣ ΒΙΛΧΕΜ    *  ΑΥΣΤΡΙΑ    *  14/06/1836  -  12/08/1900  *   8  *
* 02 *  ΛΑΣΚΕΡ ΕΜΑΝΟΥΕΛ    *  ΓΕΡΜΑΝΙΑ   *  24/12/1868  -  11/01/1941  *  27  *
* 03 *  ΚΑΠΑΜΠΛΑΝΚΑ ΧΟΣΕ   *  ΚΟΥΒΑ      *  19/11/1888  -  07/03/1942  *   7  *
* 04 *  ΑΛΙΕΧΙΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ  *  ΡΩΣΙΑ      *  01/11/1892  -  24/03/1946  *  17  *
* 05 *  ΟΥΒΕ ΜΑΞ           *  ΟΛΛΑΝΔΙΑ   *  20/06/1901  -  26/11/1981  *   2  *
* 06 *  ΜΠΟΤΒΙΝΙΚ ΜΙΧΑΗΛ   *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  17/08/1911  -  05/05/1995  *  13  *
* 07 *  ΣΜΥΣΛΟΒ ΒΑΣΙΛΙ     *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  24/03/1921  -              *   1  *
* 08 *  ΤΑΛ ΜΙΧΑΗΛ         *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  09/11/1936  -  28/06/1992  *   1  *
* 09 *  ΠΕΤΡΟΣΙΑΝ ΤΙΓΚΡΑΝ  *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  17/07/1929  -  13/08/1984  *   6  *
* 10 *  ΣΠΑΣΚΙ ΜΠΟΡΙΣ      *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  30/01/1937  -              *   3  *
* 11 *  ΦΙΣΕΡ ΡΟΜΠΕΡΤ      *  ΑΜΕΡΙΚΗ    *  09/03/1943  -              *   3  *
* 12 *  ΚΑΡΠΟΒ ΑΝΑΤΟΛΙ     *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  23/05/1951  -              *  16  *
* 13 *  ΚΑΣΠΑΡΟΒ ΓΚΑΡΙ     *  ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ  *  13/04/1963  -              *   8  *
*******************************************************************************

AG00108_.gif (1629 bytes)Πίσω στα περιεχόμενα