ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΡΗ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΙΠΕΡΙΔΗ

Οταν μου πρότεινε ο διευθυντής μου να ακολουθήσω την αποστολή της Εθνικής ομάδας σκάκι ως εκπρόσωπος του ΠΣΑΤ στο 11ο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που θα διεξαγόταν στην Πούλα της Κροατίας, η έκπληξή μου ήταν μεγάλη. Βλέπετε το σκάκι δεν έχει τη δημοσιότητα του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του βόλεϊ και πολλών ακόμη αθλημάτων στην Ελλάδα. Ετσι, η πρόσκληση έγινε αυτομάτως και πρόκληση γιά μένα. Και τελικά τα δρώμενα που έλαβαν χώρα το δεκαήμερο από τις 5 μέχρι τις 15 Μαϊου στην μαγευτική από φυσική ομορφιά Πούλα της Κροατίας, μου επιφύλαξαν πολλές και ευχάριστες εκπλήξεις.

Βλέπετε το σκάκι έχει μιά άγρια ομορφιά. Μιά διαφορετική μαγεία που το κάνει να διαφέρει από τα υπόλοιπα αθλήματα. Γιατί εκεί δεν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο η σωματική, αλλά κυρίως η ψυχική ετοιμότητα. Και ο σκακιστής γίνεται ένα σώμα, μιά ψυχή, με τα πούλια του. Πριν από ένα χρόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα βλέποντας τον χρυσό μας Ολυμπιονίκη, Νίκο Κακλαμανάκη, να παλεύει μόνος του με τα κύματα, σαν ένας σύγχρονος Οδυσσέας, όλοι μιλούσαν τότε γιά τη μοναξιά του αθλητή, όπου μοναδική παρέα του ήταν η θάλασσα.

Κάπως έτσι λοιπόν είναι και ο σκακιστής. Οταν ξεκινά η κάθε παρτίδα είναι αυτός και ο εαυτός του. Οση ώρα βρίσκεται πάνω από τη σκακιέρα και σχεδιάζει τις κινήσεις που θα κάνει, βρίσκεται σ' ένα δικό του κόσμο. Ολοι οι σκακιστές την ώρα της μάχης, βρίσκονται στο δικό τους κόσμο. Γι αυτούς η βασίλισσα, ο πύργος, το αλογάκι και τα στρατιωτάκια την ώρα εκείνη παίρνουν σάρκα και οστά. Γίνονται ένα με αυτόν. Και αυτό είναι που δίνει τελικά στο σκάκι μιά διαφορετική ομορφιά. Ολα αυτά γιά τους ανθρώπους του σκακιού είναι γνωστά. γιά τους υπόλοιπους σίγουρα άγνωστα, αφού δεν μπορούν να τα ζήσουν. Το σκάκι δεν είναι όπως το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ όπου συρρέουν κατά χιλιάδες οι φίλαθλοι στα γήπεδα, κλειστά ή ανοικτά και με τις φωνές, τα συνθήματα βοηθούν τους αγαπημένους τους παίκτες να φτάσουν στην επιτυχία. Στο σκάκι και γύρω από το τραπέζι που διεξάγεται κάθε φορά μιά παρτίδα, υπάρχουν λίγοι και αυτοί δεν μπορούν να φωνάξουν, να πανηγυρίσουν ή ακόμη και να αποδοκιμάσουν γιά τη κάθε σωστή ή λανθασμένη κίνηση του σκακιστή. Εκεί υπάρχει μία..... βασανιστική ηρεμία, μία μοναδική νηφαλιότητα από όλους. Πρωταγωνιστής είναι το μυαλό.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και το αγωνιστικό μέρος. Εκεί στην Πούλα, που η ιστορία έγραψε: Η Αγγλία στους άνδρες και η Γεωργία στις γυναίκες πανηγυρίζουν ακόμη την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Εκεί στην Πούλα, που η Ελληνική ομάδα παρουσιάστηκε κατώτερη του αναμενομένου και ειδικά στους άνδρες, κατά γενική ομολογία, είχε μιά απογοητευτική παρουσία. Γιά όλα αυτά όμως υπάρχουν οι αρμόδιοι. Αυτοί θα βάλουν τα πράγματα κάτω, θα δουν τι έφταιξε και σίγουρα θα πάρουν τις ανάλογες αποφάσεις. Γιατί το σκάκι μπορεί και θα πρέπει να έχει μέλλον στη χώρα μας και να προσδοκούμε όλοι μαζί σ' ένα καλύτερο αύριο. Και γιατί όχι, στις επόμενες διεθνείς διοργανώσεις να μη πανηγυρίσουμε κι εμείς με τη σειρά μας μιά μεγάλη επιτυχία. Αλλωστε, ο Ελληνας τα έχει καταφέρει σε πολλά πράγματα. Γιατί όχι και στο σκάκι;

[Ο Δημήτρης Πιπερίδης είναι δημοσιογράφος του Sportime (παράρτημα Θεσσαλονίκης) και στην Πούλα έγινε περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμo Pepperman]